Καστράτο, Επίτομο 14451

Δεν υπάρχει η παραµικρή αµφιβολία.
Ο γάτος Καστράτο είναι µετεµψύχωση µεγάλου ευνούχου της αρχαιότητας: o θεολόγος Ωριγένης, ο ιουστινιάνειος στρατηγός Ναρσής ή µήπως κάποιος απ’ τους πολυµήχανους παρακοιµώµενους πρωθυπουργούς του Βυζαντίου; Ας αποφασίσει ο ίδιος.
Εµάς µας ενδιαφέρει σύµπασα η τριάδα «Καστράτο».
Λοιπόν, είναι οµοούσια.
Και οι τρεις ήρωες ευνουχισµένοι: ο Καστράτο από σώµα, η γηραιά κυρία από πνεύµα, η Λουκρητία από ψυχή.
Τρεις αναπηρίες του σύγχρονου κόσµου που παίζουν εδώ το παιχνίδι των ρόλων και που εκτρέφουν µαζοχιστικά τη δυστυχία τους καθώς εξαρτώνται η µια απ’ την άλλη.
Ο κάθε ήρωας εκφράζει το δικό του ανικανοποίητο για το οποίο και κατηγορεί, όπως όλοι µας, είτε το οµολογεί είτε όχι, τη.
.
.
Βάσκανο µοίρα.
Αν οι ρόλοι άλλαζαν –ο Καστράτο αρτιµελής και ακόρεστα λάγνος, η Λουκρητία «απαθής» και ενάρετη, η κυρία αντιροµαντική, αυταρχική και ίσως νεάζουσα–,πάλι το τοπίο του κόσµου θα νοσούσε ανίατα, πάλι η τριάδα θα ναυαγούσε µέσα στις αντιφάσεις της και, βέβαια, ο «Καστράτο» θα ισορροπούσε και πάλι ιδιοφυώς, ως ποιητικό κόµικς.
Η ποίηση του «Καστράτο» λοιπόν συνίσταται ακριβώς στη συµµετρία του µε την ουσία των σχέσεων στον σύγχρονο κόσµο: είναι αδύνατες.
Αυτός ο «διάλογος κωφών», πέρα από τους γελαστικούς µηχανισµούς του, είναι διδακτικός ως προς τούτο: ότι τα όντα σήµερα ζουν ως κωµικοτραγικά και ιδίως µόνα, µέσα στις ανάγκες τους και στον δικό του κώδικα οµιλίας το καθένα.
Από την εισαγωγή του Γιάννη Βαρβέρη.