Η ΘΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΙΛΤΟΝ

Στο διήγημα Η θεία του Σίτον η αφήγηση ξεδιπλώνεται και σαν λεπτομερής σπουδή χαρακτήρων, ενώ εκτυλίσσεται «στο νοσηρό περιβάλλον ενός υποχθόνιου βαμπιρισμού», όπου ο ντε λα Μέαρ, μέσα από ένα πανίσχυρο θηλυκό αρχέτυπο -τη γριά μάγισσα της λαογραφικής και ευρύτερης λογοτεχνικής παράδοσης-, εξερευνά την ιδέα της «τερατώδους μητέρας» και κατ επέκταση του «τερατώδους θηλυκού», ανασυστήνοντας την ατμόσφαιρα του βικτωριανού «οικιακού γοτθικού».