Με τα παπούτσια που γεννηθήκαμε λέει ο Σταύρος, όταν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έπαιζε τον πόλεμο ξυπόλητος με τα άλλα παιδιά. Τον πραγματικό πόλεμο θα γνωρίσει στη Μικρασιατική εκστρατεία και θαεπιστρέψει από την αιχμαλωσία «ρακένδυτος και τα οστά».Στα χρόνια που ακολουθούν παλεύει να επιβιώσει φέροντας τοάχθος των τραυμάτων του πολέμου και την ενοχή για τον θάνατο του παιδιού του. Το ήδη ζοφερό ψυχικό τοπίο του επιδεινώνεται, καθώς ο μικρότερος αδελφός του, ο Αλέξης, συγκρούεταιβίαια μαζί του σε μια πορεία ενηλικίωσης στα σκληρά χρόνιατης Κατοχής και του Εμφυλίου. Η τελική κάθαρση συντελείταιμε ένα σωματικό τραύμα του Σταύρου που προστίθεται σε αυτάτης ψυχής του.Σε έναν τόπο σημαδεμένο από την Ιστορία, όπου με τρόποτραγικά αναλλοίωτο το παρελθόν συνομιλεί με το παρόν, ταπρόσωπα ήλθαν και έφυγαν. Στην ιστορία των αδελφών ο αναγνώστης θα διακρίνει τις περιπέτειες της Ελλάδας που, ηθελημένα ή αθέλητα, ξυπόλητη, ρακένδυτη και διαχρονικά τραυματισμένη, εμπλέκεται σε οδυνηρές εθνικές περιπέτειες.
