ΑΜΟΡ ΦΑΤΙ : ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

Περιπλανιέμαι στο κενόσαν τη νιφάδα του χιονιού που στροβιλίζεταιστ’ αγέρα τις θωπείεςΈνας σύγχρονος άνθρωποςΕυνούχος εξ αγχιστείαςΑποκομμένος απ’ τη θάλπη ενός πυρίσπορου θεούΑν είχαν τα σπίτια τα παλιά φωνήκι αυτός ο τόπος που έλαχε να σε κληρονομήσειΜια κούφια ώρα, την ώρα της αφύπνισηςΘα εκμυστηρεύοντανπως εκπορεύεται το φως το ανέσπεροΘα ψιθύριζανπως χρωματίζουν οι ουράνιες μανιέρεςτο ανέλπιστο, το θαύμαΘα αναφλέγοντανπάνω στον λευκό καμβά της απροσδιοριστίαςΚομμάτια από αστρόσκονη στα βάθη του αιώναΜια στάλα αγάπηπλέρια ευγνωμοσύνημα πιότερο εμπιστοσύνηστου κόσμου την απέθαντη ροήΠεριπλανιέμαι σαν το νερόΑπομακρύνομαι απ’ αυτό που δεν είμαι πιακαι πλησιάζω πιο κοντά σ’ αυτό που δεν ξέρω ακόμαΜεγάλος είναι ο κόσμος και δεν μπορώ να βρω το στίγμα μου.