Οι απλοί άνθρωποι θεωρούσαν αρκετούς από τους ληστές, φυσική συνέχεια των αρματολών και κλεφτών της ελληνικής επανάστασης, τους θαύμαζαν και τους αγαπούσαν. Αναγνώριζαν στο χαρακτήρα τους δυνατούς κώδικες συμπεριφοράς και αξίες, όπως παλικαριά , μπέσα, αφοβιά κ.λπ., που χαρακτήριζαν τη ζωή και την δράση τους, καθώς οι ίδιοι αδυνατούσαν να σηκώσουν το βάρος μιας τέτοιας ηθικής και κοινωνικής διαγωγής...Σήμερα, μόνο οι παραιτημένοι από την κοινωνική ζωή, οι περιθωριακοί, οι ποιητές ίσως, έχουν κάποια από τα χαρακτηριστικά των “ιπποτών ληστών” της παλιάς εποχής. Οι πραγματικοί ληστές, τη σήμερον ημέρα, απλά έχουν αλλάξει όνομα, αμφίεση και τρόπο δράσης. Αποκτούν εξουσία και χρήμα, εξαγοράζουν ή εκβιάζουν συνειδήσεις, και καταγράφονται άπαξ δια παντός ως επώνυμοι, μεγάλοι παράγοντες, εθνικοί ευεγέρτες κ.λπ.! Οι υπόλοιποι, έχοντας συνηθίσει αυτή την κατάσταση, αποδεχόμαστε την κοινωνική αδικία σαν κάτι το αναπόφευκτο και όταν “μας παίρνει” την αξιοποιούμε, συμμετέχοντας ευχαρίστως στο παιχνίδι της!...
