ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΦΤΟΥΝ

Η μεγαλύτερη τέχνη είναι η ζωή Δεν ξέρω ακόμα ακριβώς τι είναι αυτή η ανάγκη να θέλω να γράψω. Νιώθω πάντως τις λέξεις, κυρίως της γλώσσας μου, σαν να ζουν. Νιώθω πως θέλω να τις φροντίσω τις λέξεις, γιατί περιέχουν τα νοήματα, και χωρίς το νόημα σαν να χάνω την ισορροπία μου. Το πρόβλημά μου νομίζω πως είναι αυτό. Γιατί θα μπορούσα να μη φοβάμαι χωρίς την ύπαρξη νοήματος. Όπως παραδείγματος χάριν θα μπορούσα να μην έχω φόβο για την ανυπαρξία. Ουσιαστικά, για να λέω την αλήθεια, αυτός για μένα είναι ο στόχος στη ζωή. Να φτάσω να είμαι ήρεμη αν σκεφτώ ότι κάποια στιγμή δεν θα υπάρχω στη ζωή εδώ. Έχω μια εικόνα στο μυαλό μου, ενός ζευγαριού γέρων που είναι μαζί από πάρα πολλά χρόνια. Πιο πολύ βλέπω τη γιαγιά. Είναι ροδαλή, χαμογελαστή, φωτεινή, απαλή και φοράει ένα μαλακό, άσπρο, λίγο χνουδωτό σαλάκι απάνω της. Φαντάζομαι πως δεν φοβάται τον θάνατο, σαν να τον περιμένει να έρθει να την πάρει. Μία ευχάριστη αίσθηση, και μέχρι τότε η γιαγιά παίζει στον κήπο, μαζεύει χορταράκια, μιλάει στον παππού, ανάλαφρα, χαμογελαστά. [...] (Από την έκδοση)