ΟΙΚΟΣΙΤΑ

Παρατηρώντας από πολύ μικρή ηλικία τα ζώα στα αστικά κέντρα, τη μετατόπισή τους σ’ ένα καθεστώς εξημέρωσης και ντρεσαρίσματος, η Εύα Μπέη, με τη δεύτερη πεζογραφική της κατάθεση, ανασυνθέτει –σε τόνο πάντοτε παιγνιώδη– την προσωπική της διαδρομή, αγκυροβολώντας τη μνήμη της σε τετράποδους ή δίποδους συνοδοιπόρους, και φωτίζει τις σχέσεις αμοιβαιότητας μεταξύ ανθρώπου και ζώου: από γαλοπούλες στην Πατησίων της δεκαετίας του ’50 μέχρι ερωτευμένους σκύλους, από χάμστερ-μέντορες και ποντίκια-συγκατοίκους μέχρι αυτοκτόνες γάτες και άλογα με ενσυναίσθηση. Τα μικρά αυτά κείμενά της κατατείνουν, τελικά, προς ένα: την κοινή μας μοίρα, ανέστια και νομαδική. Τις δεκατέσσερις αυτές ιστορίες με λόγια, συμπληρώνει και μια ιστορία-πάρεργο με εικόνες, σχεδιασμένες από την ίδια τη συγγραφέα την περίοδο της πανδημίας.