ΠΑΡΑΝΤΙ

Είναι οδυνηρός αυτός ο χωρισμός από ό,τι ήξερα. Ίσως όμως αυτή η εξορία γίνει για μένα μια νέα πατρίδα. Είμαι στις παρυφές της, την βλέπω από μακριά να αχνοφαίνεται, τα χωράφια της κυματίζουν στο φως, δέντρα απλώνουν τη σκιά τους, ο δρόμος λαμπυρίζει, πρέπει να κάνω αυτήν την κίνηση και κάτι με κρατάει, παρ’ όλο που δεν υπάρχουν σύνορα ορατά ούτε συρματοπλέγματα ούτε φρουροί· κανείς· ερημιά ολόγυρα και μόνο ανοιχτό τοπίο που με καλεί. Νιώθω στ’ αυτιά μου το βουητό της καταβύθισης και κάνω το πρώτο βήμα και μετά το δεύτερο, περπατάω προς τα εκεί και είναι σαν να βυθίζομαι στο ίδιο μου το σώμα· όχι στον ουδέτερο χαμάλη που με κουβαλάει σαν ένα σακί από σάρκες και κόκκαλα, αλλά σε ένα σώμα ευρύχωρο, αχαρτογράφητο, τρομακτικό και απαλό μαζί. Μέσα του περιμένω. Τώρα ξέρω τι σημαίνει υπομονή. Το μόνο που απαιτεί είναι προσήλωση. Αυτό είναι το μύρο.Κατά τη διάρκεια ενός καλοκαιριού, ο άνεργος και πρόσφατα χωρισμένος γραφίστας Α. περιπλανιέται με τον σκύλο του στην Αθήνα. Σε αυτές τις περιπλανήσεις συναντά τέσσερα πρόσωπα, τα οποία δεν γνωρίζει ποτέ από κοντά, αλλά τα παρατηρεί και επινοεί την ιστορία τους. Στη διαδικασία αυτή ο Α. ανακαλύπτει την ιαματική φύση της γραφής, ανακτά το όνομά του και γίνεται τόσο συγγραφέας όσο και μέρος της πλοκής.*Το Παραντί είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα που διαχειρίζεται την ιδέα της ανεστιότητας είτε πρόκειται για κυριολεκτικό ξερίζωμα από τον τόπο καταγωγής είτε για υπαρξιακό ίλιγγο που προετοιμάζει τη μετατόπιση σε άλλο σημείο της βιογραφίας του καθενός μας. Ο αφηγητής Α. γίνεται ο «οποιοσδήποτε», για να μπορέσει να αφουγκραστεί με συμπόνια και προσήλωση τις ιστορίες των προσώπων που συναντά και επινοεί, μέσα από την περιπέτεια της γραφής του βιβλίου. Από το κέντρο της Αθήνας στη μεταπολεμική Πολωνία, την Αμερική, στον Πόντο και στη Σμύρνη, στο Αφγανιστάν και το Ιράν, τα πρόσωπα του βιβλίου, η Πολωνή Τζουλιέτα, ο χαμένος φίλος της εφηβείας Λουκάς, ο Αμερικανός Μπομπ και ο άστεγος Παραντί, που αποτελούν το καθένα ένα ξεχωριστό κε