ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΗΜΕΡΕΣ. ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

Όταν κλείνω τα μάτια και φέρνω στο νου τον πατέρα μου, βλέπω έναν γελαστό άνθρωπο. Έναν ευγενή, με όλη τη σημασία της λέξης, που αν και είχε περάσει δύσκολα στη ζωή του, δεν φανέρωνε ποτέ μπροστά μας τα κατάλοιπα του παρελθόντος. Με τα απολύτως απαραίτητα μεγαλώσαμε. Ζήσαμε απλά, αλλά χωρίς να νιώθουμε στερημένοι. Με το Ντεσεβώ το ’70, γυρίσαμε όλη την Ελλάδα. Τότε βέβαια όλα ήταν πιο απλά, ή έτσι τα βλέπαμε εμείς. Απλοί όμως ήταν και οι γονείς μου.Ο μπαμπάς, που τον είχε πάρει σβάρνα η ζωή, έκατσε στα σαράντα του ξανά στα θρανία, για να πάρει το πτυχίο γαλλικής. Μετά τα σαράντα παντρεύτηκε και έκανε παιδιά και στα πενήντα πήρε δίπλωμα οδήγησης! Από… τύχη επιζήσαμε σ’ αυτές τις εκδρομές!Ποτέ δε μας μίλησε για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ποτέ δεν ανέφερε τα δύσκολα χρόνια πριν την Κατοχή. Ευτυχώς όμως τα έγραψε όλα αυτά. Έτσι είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον πραγματικό πατέρα μου. Βλέπετε, όταν ο γονιός ζει, δεν μιλάμε μαζί του, τον θεωρούμε «δεδομένο» και όταν φεύγει, μας πιάνει το παράπονο, γιατί δεν δώσαμε περισσότερο χρόνο να τον γνωρίσουμε!Δεν χρειάζεται να σκιαγραφήσω τον χαρακτήρα του και την προσωπικότητά του. Αυτό γίνεται πολύ εύκολα, διαβάζοντας το βιβλίο. Θυμάμαι πάντως, έναν άνθρωπο που ξυπνούσε στις 6.30 το πρωί για να πάει στη δουλειά και ξεκινούσε τη μέρα του τραγουδώντας άριες και ναπολιτάνικα τραγούδια. Έτσι μας ξυπνούσε! Κάθε μέρα! Ούτε γκρίνια, ούτε και βουβαμάρα. Πού την έβρισκε την όρεξη για τραγούδι στις 6.30 το πρωί, δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω! Πάντα αισιόδοξος. Πάντα μισογεμάτο έβλεπε το ποτήρι. Ίσως γι’ αυτό κατάφερε τελικά να επιβιώσει. Να ξεφύγει απ’ τις τόσες δυσκολίες που αντιμετώπισε. Παρότι όμως ήταν ένας ευγενής άνθρωπος, δεν δίσταζε σε τίποτα όταν ήθελε να τελειώσει μια δουλειά. Είτε αυτός που θα τον εξυπηρετούσε ήταν ένας απλός υπάλληλος μιας υπηρεσίας είτε ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Θυμάμαι πολύ καλά, όταν είχε έρθει στη Λάρισα ο πρωθυπουργός της χώρας για μια ομιλία, ότι τον πήρε αγκαζέ σε ανύποπτο χρόνο, για να του εκθέσει το