Εκείνο το απόγευμα το Σύννεφο είχε μια καταπληκτική ιδέα…«Ποιος θέλει να παίξουμε κρυμμένο θησαυρό;» ρώτησε.«Εγώ!» φώναξε ενθουσιασμένος ο Ήλιος.«Κι εγώ, κι εγώ παίζω!» συμφώνησε το Ουράνιο Τόξο.«Κρύβω πρώτη!» ούρλιαξε με χαρά η Βροχή.Το Ουράνιο Τόξο χάνει τον θησαυρό του, το χρωματιστό του χαμόγελο και είναι λυπημένο.Ποιος το πήρε και γιατί;Κάτι μυστήριο συμβαίνει εκεί.Θα σταθούν οι φίλοι του κοντά του;Σ’ αυτήν την δύσκολη στιγμή που ραγίζει την καρδιά του;Ποια λύση θα βρεθεί;Απόφαση χρειάζεται σωστή!Φωνές ή συζήτηση χρειάζονται αυτή τη στιγμή;Για να δούμε τι απ’ όλα θα συμβεί…Ένα παραμύθι για την ενσυναίσθηση και την αλληλοβοήθεια, για την αποδοχή των συναισθημάτων και την αυτοαποδοχή.
