ΓΡΑΦΑΜΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

ΠΗΝΕΛΟΠΗΝήματα από μετάξι και φτεράλευκής πεταλούδαςριγμένα στον αργαλειό των ωρώναρνούνται να υφάνουν τη λήθη.Πλέκονται απρόσκλητεςοι περασμένες μέρεςκι εσύ περιμένεις υφαντό ξεχωριστόν’ αγκαλιάσει τη γύμνια σου. Κρύβεσαι πίσω απόβελούδινα παραπετάσματα και παραβάν.Τα καινούρια ρούχα περιμένειςτου αυτοκράτορακι ίσως ακόμα μια μεταμφίεση απόκοσμηένα κιμονό με αγριοκερασιές ανθισμένεςέναν χιτώνα σύννεφο πορφυρόή τα ιμάτια που παίχτηκαν στα ζάρια. Μα, το στημόνισυνωμοτεί με την Πηνελόπη.Σε αφήνει στην αναμονή.Μνηστήρας του φωτόςαδημονείς ν’ ανάψεις τα λυχνάριανα φέγγουν την κεντήστραμην αποκοιμηθεί, να μην ξεχάσει.Μ’ ένα ύφασμα θαρρείςτη δική σου αλήθεια θα καλύψειςέτσι όπως κείτεται γυμνή.