Η ΑΓΕΡΑΣΤΟΣ ΡΟΖΑ

Εκείνο το βράδυ γεννήθηκα,μαζί μου τρία τριαντάφυλλα.Την άλλη μέρα άλλα τρία,κι άλλα τρία, κι άλλα,παντού ξεφύλλωναν φωσφoρούχα στις περασιέςροζ, κόκκινα για τον έρωτακρυμμένα στο παραμικρό μου βλέμμαμ’ ακολουθούν έκτοτε.Τοίχοι ολόκληροι φορτωμένοινα φέρνουν την άνοιξη Οκτώβρηλιλά, σομόν, φούξια να μ’ αναδεικνύουνΘεά του Έρωτα στις περιπατητικές απαθανατίσεις μου,να κρέμονται στέφανα βουργουνδίνα με στεφανώνουν μάρτυρα ήδη,ν’ αγνοώ το κάλπασμα, να προμηνύω«ακούω με το αυτί μου το ανθοστολισμένο που ακουμπώ στο χώμα,ακούω το ροδότρενο»Είδα στοιχισμένα μονάαθάνατα βαλσαμωμέναπολύτιμα μες στη γυάλα τουςνα εξυμνούν την αιώνια αγάπηκαι τη μεταμόρφωση,ψεύτικα.Κάπου ένα ξέβραζε κεντραρισμένο κέρας τρόπαιον’ απεικονίζει το εμπορεύσιμο, κατακτημένο πάθος.Έραψα ένα αγκάθινο στο στήθος αγοριού.Τα πιο ακριβά ως τώρα παριστάνουντο Ρόδο το Αμάραντο,το πιο ρομαντικό όνομα εκκλησίαςπου θυμάμαι από παιδί,μια ευθεία από το πατρικό μου,εκεί θα κατέληγαν όλα.