ΕΙΣ ΑΔΟΥ ΚΑΘΟΔΟΣ

ΤΑ ΚΥΜΒΑΛΑ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΗΣΟΥΜε πόδια και χέρια κομμένα κολύμπησααπό το απέναντι του Γεωργίου ξωκλήσιστη Γερόνησο, που αφημένη, ακόμη, στις ανασκαφέςκρύβει τα ιερά των ειδωλολατρών τάματα βαθιά στα σπλάχνα της.Υπήρχε κάποτε ξωκλήσι, λένε, εδώ.Κτίστηκε τότε που ο Απόλλωναςμετοίκησε για πάντα στο άρμα του Φαέθοντα.Ήρθαν οι ξένοι και φύτεψαν τον Άγιο του μαρτυρίου Σταυρό.Ένας του Διονύσου ταύρος κουβαλούσε τις πέτρεςαναμένοντας κι αυτός το χυμένο δικό του αίμα.Δεν είχα χέρια ούτε κερί να ανάψωμα ούτε και κόλλυβα να σκορπίσωγια του Απόλλωνα τους ιερείς.Βράχια που έκοβαν σαν λεπίδα, όπως τα ανθρώπινα λόγια,πετσόκοψαν τις ακρωτηριασμένες φτέρνες μου.Είδα τις πέτρες, τα αλμυρά βράχιαμε τους αφρούς της επιληψίας των λησμονημένων άστρωννα βαφτίζονται στη θάλασσα που χωνόταν μέσα μουγια να ξεπλύνει τη ζωή που απέμεινε.Έψαξα για τη λύρα, για τα κύμβαλα που έκρουαν κάθε βράδυ.