Η ΕΚΤΗ ΟΥΣΙΑ

Αλλιώτικος πια μου φαίνεται ο κόσμος Σαν μια παλιά και μακρινή λαχτάρα Ρευστή και άπιαστη Αφημένη απαλά εις το πυρ το εσώτερονΌσο κι αν δεν πιστεύεις σ αυτά τα πράγματα Εμένα με αναδομεί η φωτιά κι ο αέρας Και με επιστρέφει στην αθανασία μου Η έστω στην ελάχιστη ιδέα ότι θα υπάρχω πάντα Ανεμίζοντας Μες στη χαίτη ενός χρυσού αλόγου για παράδειγμαΓι αυτό δεν πενθώ πια.Γιορτάζω, μόνο γιορτάζω Τη ζωή που χάνεται.Τη ζωή που ήρθε.