ANDRO II: ΠΑΝΘΕΟΝ

Το ίδιο ακούω κάλεσμα, τον ίδιο ακούω χτύποΗ ίδια με καλεί καρδιά, ίδιος ηχεί ο ρυθμόςΗλύσια και Παράδεισος τον ίδιο έχουν κήποΑπό τον Δάντη ως σήμερα, ένας είναι ο καημόςΌσες πληγές υπέφερα κι όσες φορές πονούσαΠάντοτε ίδια ήτανε η έμπνευση κι η ΜούσαΚι ο δρόμος που ακολούθησα, που πάντοτε αλλάζειΕίτε δεξιά είτε αριστερά, στο ίδιο τέρμα βγάζειΚι αν είμαι απλά μια αντιγραφή, χωρίς οστά και σάρκαΚι αν κάποιον λογοτεχνικό θυμίζω χαρακτήραΗ ίδια μας γέννησε ψυχή, η ίδια μας δένει μοίραΣτο πέλαγος της ποίησης η ίδια μας φέρνει βάρκαΚι είναι η ίδια η ομορφιά που μας καλεί θλιμμέναΤον Faust. Τον Manfred. Τον Villon. Τον Melmoth. Kαι εμένα.