Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥΤεμαχισμένος ο ουρανόςΣυντρίμμια στο κορμί της νύχταςΚοιμήθηκε επιτέλους η βροχήΟ άνεμος επιστρέφει στο σπίτιΜε ματωμένα γόναταΚλείνω τα μάτια γίνομαι η νύχταΘυμάμαι τον καιρό που άνθιζαν οι αγχόνεςΚειτόταν σαραβαλιασμένος ο ουρανόςΒαπτιζόταν στο αίμα του ήλιουΣα νεογέννητο βρέφοςΠάλι ο ουρανός συντετριμμένοςΣκοτεινός σαν τη θάλασσαΑχειροποίητοςΣκοτεινός σαν τα μάτια τηςΈνα προνόμιο μια καταδίκηΚι η νύχτα σαν παρηγοριάΓι’ άλλη μια φοράΝύχτα καρτερικήΆλλη μια φοράΠάλι ο ουρανόςΚαι τα πουλιά εξόρισταΣ’ ένα ηλεκτροφόρο κλαδίΤης μνήμης της απουσίας ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΜΟΥΔΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥΣε φωνάζει μια θάλασσα πουλιώνΜε τις χορδές του γαλάζιουΚαθώς περνάς ντυμένη στ’ άσπραΓύρω στις ακακίες και τις μουριέςΣε φωνάζει στίγμα στο στήθος μουΗ ελιά πάνω απ’ το στόμα σουΦιλί χωμάτινο και δροσερόΑνταύγεια του μεσημεριούΧρυσή τούφα του αέραΣε φωνάζουν όνειρα πνιγηράΠίνω και πίνω αφού τα χείλη σου είναι μακριάΑφού τα μάτια σου λοξοδρομούνΆδεια αγκαλιά αδερφή της λύπηςΠοδοπατώντας κάθε συστολήΤο χνώτο της νύχτας πάνω στον λαιμό σουΤα πνευμόνια του ποταμού μέσα στις αρτηρίες σουΒυθίζεσαι μέσα σ’ έναν τοίχοΣαν λογικό συμπέρασμα κούφιοΣπαράζω κι αναρριγώ και αναμένωΏσπου ν’ ακούσεις
