ΑΔΩΝΙΔΟΣ ΚΗΠΟΙ

ΠΟΙΗΤΟΥ ΤΟ ΗΘΟΣΚαι θα σταθείς με μόνο το μολύβι σου στο χέριαπό φωτιά ν’ αστράφτει και να ξερνάει λυγμότα τρίσβαθα που μέσα τους κρυμμένοώς το μεδούλι σε κατατρώει σαράκιΜόνο αυτό θα έχειςτων πιο παλιών κληρονομιά ακριβήπικρό να γράφεις και να γεύεσαι το αλάτιΕυχή κι όχι κατάραμε μια ελάχιστη φωνήτο πιο βαρύ στα ποιήματαφορτίο που σηκώνειςΉθος του ποιητήτο άχθος του ανθρώπουΣΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑΚομμάτια κι αποσπάσματα ζωήςαργοσαλεύονταςνυχτερινά ομοιώματαγκρίζες σκιέςαπ’ τα υγρά πλακόστρωτα μαζεύονταςώς το ξημέρωμαΈπειταπολύ προσεκτικά το μέτρημαμη γίνει λάθος και συναριθμηθούνμε τους παρόντεςοι φίλοι που ολοένα λιγοστεύουνΣτο τέλος πια σαν αποκάμουνπολύτιμο φορτίο τα ίχνη αποθηκεύουνμην και σβηστούν από την πρωινή δροσιάκαι θριαμβεύσει ο θάνατος