ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑΌταν τελειώσει η προσμονήδεν έρχεται η γαλήνη.Έρχεται το κενό.Αυτό το τίποταπου μοιάζει με ήσυχο σπίτιχωρίς να είναι σπίτι.Δεν έχει φωνές,δεν έχει φασαρία αλλά δεν ησυχάζεις.Επειδή κατάλαβεςότι περίμενεςμόνο για να μη φεύγεις.ΣΙΩΠΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΦΙΛΙΜιλούσαμεκαι το στόμα σου έλεγε αστεία,μα τα μάτια σου έδειχναν κάτι άλλο:τη φλόγα που καίει,χωρίς να ζητάει συγγνώμη.Τα δευτερόλεπτα ανάμεσα στις λέξειςήταν η γλώσσα του σώματος.Ήξερα.Κι εσύ ήξερες.Αλλά το φιλί έμενε πάνταένα μυστικό στο σύνορο της απόφασης.Η σιωπή εκείνηείχε φωνή πιο δυνατήαπ’ όλες τις εξομολογήσεις.
