ΕΓΕΝΕΤΟ ΦΩΣ

ΝΥΧΤΑ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ Δεν φώναξε το φως απόψε· δεν έκανε επίδειξη καμιά. Μονάχα στάθηκε πάνω απ το κερί που τρεμόπαιζε στο χέρι μιας γυναίκας που είχε πολύ καιρο να ελπίσει. Το Χριστός Ανέστη δεν ακούστηκε σαν κραυγή, μα σαν ανάσα από στόμα σε στόμα, σαν κάτι που κουβαλάς προσεκτικά όπως κουβαλούσαμε το Αναστάσιμο Φως στο σπίτι μην το σβήσει ο αγέρας. Κάπου εκεί, στα σκαλοπάτια της εκκλησίας, ένα παιδί γελούσε, κι ο παππούς του κρατούσε τη λαμπάδα λες και κρατούσε όλες τις Πασχαλιές που δε θα ξανάρθουν. Κι εμείς; Στεκόμασταν ακίνητοι - όχι απ την πίστη, μα απ το ότι για μια στιγμή νιώσαμε πως ίσως... ίσως και να μην τελειώνουν όλα.