ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΝΟΣ ΜΕΙΛΙΧΙΟΥ ΕΚΔΟΡΕΑ

Κοιτούσε στην ανάπαυλα τον οβελίσκο της πλατείαςΗ νεαρή ασκούμενη φωτογράφιζε τα σμήνη των πτηνώνΑνάμεσα στον ήλιο που έγερνε.Θαυμάσια, είπε, ο μεθυσμένος αρλεκίνος.Τον αγνόησε.Εκείνος, μάζεψε το αίμα της τίμιας εργασίας του καιΠρόσθεσε μια μια τις σταγόνες στο ξέθωρο ρούχο του.Ήρθαν πολλοίΣτολίστηκε η πλατεία ώσπου το φως διαλύθηκε.Ο εκδορέας γύρισε πίσω στη σάρκα που μόλις είχε αποκαλύψειΔεν είχε λόγιαΣκούπισε ευλαβικά τα εργαλεία τουΜετατόπισε τα σφάγια και χάθηκε μες στους ανθρώπους.Είχε πολλούς θανάτους πάνω του:Η νεαρή αγκάλιαζε τρυφερά τον αρλεκίνοΧόρταινε το σκοτάδι τουΦιλιά και χρώματα.Στην ταπεινή του κάμαρα, αργότεραΗ σιωπή που χρόνια τώραΜε τόσο κόπο είχε χτίσει.