Η ΩΡΑΙΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ

Κ Ε Ρ Α Σ Ι Ε ΣΘα είναι αυτό που νόμιζες,και οι κορμοί θα γέρνουν·οι φορτωμένες κερασιές θα φθάνουνε στον φράχτη.Θα πεις·μονάχα μια μπορούσε να τον κάνειαυτόν τον Μάρτη ποίημα.--------------------------------------------------------------------------Ω Σ Τ Η Θ Α Λ Α Σ Σ ΑΆλλη μία νύχτα φθάνει· ως τη θάλασσα.Tόσο ανυπεράσπιστη όσο οι φοβίες.Φάρος και φεγγάρι αδελφωμένα φαίνονται.Λυχνάρια σε διάδρομο.Και ο Πόντος μου βουβό νερό.«Σε διψώ» του φώναξα.Όχι από συνήθεια. Μονάχα επιθυμία να διαλύσω τα άχθη μου η δίψα ίδια ήταν.