ΤΡΙΓΩΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

Όταν τα σφυριά, τα μαχαίρια, οι μηχανές που θερίζουν,τα εργοστάσια, οι δογματικές εικόνες, τα θεάματα,το κόκκινο χρήμα, το κόκκινο κρέας, ο πολυέλαιοςκαι το λευκό ψωμί χάνουν τα όριά τους,τότε ο άνθρωπος αρχίζει και μετρά όρια έως το εκατόκαι πάλι από την αρχή, και πάλι και πάλι.Φλέγεται να μετράει, μήπως σας θυμίζει κάτι;Μετά γκουγκλάρει να βρει μια ανάσταση που ζήλεψε στον ύπνο του...Η συνείδησή τους κοιτούσε πάντα δεξιάκι ας είχε αριστερό λόγο πολλές φορές,είχε χτίσει στην επιφάνεια των αγαθώνσωστικές λέμβους ασυνειδησίας.Τολμούσε όμως να πιει έναν αναρχικό καφέ.Αγοραπωλησίες εν πλήρη δράση...Μην ξεχνάμε αυτά που τα βάφτισαν «τίποτα»,τα ενοχοποιημένα φλάουτα,τις θλιμμένες λύσεις που θα ψάξουμε,όταν, αν, εξέλθουμε απ’ την ύπουλη γλυκύτητακι από φανταχτερά ποιήματα.Δωσ’ μου το χέρι....Ανήκουμε στις βασανισμένες μας στιγμές....Το κόστος τα κέρδισε όλα, το κόστος τα έχασε όλα.Κάτι κατεργασμένες Κυριακές,Δευτέρες και Παρασκευές,εξωμήτριες περιπτώσεις.