ΗΦΑΙΣΤΕΙΩΘΕΙΣ

ηφαιστειωθείςπότε να ήταν που αναδύθηκαή μήπως εδώ επέπλεα από πάντα;αμυδρά θυμάμαι ν’ ανυψώνομαινα αιωρούμαι και να κατακρημνίζομαιέως που ξύπνησα καταμεσής του αρχιπελάγουςό,τι δικό μου ήταν μαλακό καταβροχθίστηκεαπό ιριδίζοντα ψάριακαι χάλκινα καβούρια χωρίς δαγκάνεςμέχρι που τα κόκκαλά μου έγιναν ελαφρόπετρεςτέσσερα εκατομμύρια χρόνια πρινκαι δυο χιλιάδες χρόνια μετάκι έναν βίο που μετά βίας μετράεικι όλες οι λέξειςεραστών που ψιθύρισανή ούρλιαξαν στ’ αυτιά μου –όχι τα ρήματα,τα επίθετα– έγιναν μαύρα βότσαλαπου αστράφτουν και τραγουδούν με το μελτέμι