ΚΑΤΑΦΥΓΕΣ ΚΙ ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣΡυθμίζει το φλας σε λάμψεις γυμνού ήλιου·γέλα, κλάψε, δάκρυσε, ζήσε,χθες, αύριο, δέκα χρόνια μετάδέκα χιλιάδες χρόνια μετάτο κορμί της μετάστο φόντο της φωτογραφίας.Στον δεξιό της παράμεσο μπηγμένη σκλήθρααπό δρεπάνι φεγγάρι τ’ Αχέροντα.Φωτογραφίζει διαδοχικά καρέ σε χονδροκόκκινο(το αίμα στα χείλη της γράφει σε μαύρο)αυτή πιπιλάει το δάχτυλο σα μικρό κοριτσάκι.Πόσα χρόνια πριν δεν θυμάται.Μόνο, σαν τώρα θυμάται τα μάτια τηςΦέγγος αχνό με λίγες ψημιθιές της αυγής κεντημένοκαι μ’ ένα στο βυθό μελί κεχριμπάριστο σκοτεινό κέντρο της ίριδας.************************************************Ο ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣΜε στοιχειώνουν λέξεις με πικρό κατακάθιεικονοστάσια με σβησμένες ημερομηνίες.Θα ζήσω, σκέφτομαι.Θα ζήσω, με το κορμί μου ζωγραφισμένοτις χίλιες μικρές ιστορίες που με συντρόφεψαν.Με τις καρτερικές γριές ελιές θα νυχτωθώστων κρικελιών τη λειτουργιά να μεταλάβωάναμμα νάμα, σάλια, δάκρυα και σιωπή,έναντι μνήμης άστρου.Θα ζήσω.Με τα έρμα που μου μοιάζουν θα μιλώτα ταπεινά, τ’ αχάιδευτα, τα κακοπαθημένα.Μια προβολή τ’ ουράνιου θόλου σε κύκλωμα κλειστόσαν εκατόφυλλη αστραπή μεςστην καρδιά μου πετρωμένη,ή σαν αλφαβητάρι του νερού στο σμίλεμα του βράχου.Τ’ αγιωτικά της μοναξιάς θα επαιτώστους Κρέοντες του χρόνου.Στων αποδημητικών θα ταξιδέψω τις ολονυχτίεςστα πέρα απ’ τον ορίζονταμνημούρια των λησμονημένων.