«ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ...»ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΤΣΥΦΑ

Ο πλούτος, η ομορφιά, η δύναμη, η εξουσία, κάποια στιγμή έχουν τη φθορά ή και το τέλος τους. Έρχονται και παρέρχονται. Τα αποσύρουν οι ίδιες αιτίες που τα πρόσφεραν, η φύση, οι συγκυρίες ή άλλοι παράγοντες, απρόβλεπτοι, από αυτούς που η ζωή σού φέρνει απροειδοποίητα στο δρόμο σου. Αν δεν είναι έτοιμος κάποιος να διαχειριστεί αυτή την απώλεια, τον περιμένει τέλος κακό. Εχθρός του γίνεται ο ίδιος ο εαυτός του, αυτός που μέχρι τότε τον αγαπούσε υπερβολικά. Αυτόν τώρα θεωρεί υπαίτιο της πτώσης του. Και αυτόν αποδοκιμάζει με μια σκληρή καταδίκη, ίσως και άδικη μερικές φορές, όταν κείτεται, πεσμένος κάτω και βλέπει δίπλα του, τσαλακωμένο και λερωμένο, ένα λοφίο. Το δικό του λοφίο...