Αν η χάρη που σου ζητάμεήταν να σώσεις τους Ρωμαίους,με χαλασμό των Βόλσκων όπου υπηρετείς,ε, τότε να καταδικάσεις πρέπει εμάς,που θέλουμε να σ’ ατιμάσουμε: όχι η αίτησή μαςείναι να τους φιλιώσεις: να μπορούν να ειπούν οι Βόλσκοι«εμείς εδείξαμε έλεος». Κι οι Ρωμαίοι «εμείςδεχτήκαμε το έλεος». Και από τα δύο τα μέρηνα ’ναι για σένα δόξα και να σου φωνάζουν ζήτω«ευλογημένος να ’σαι που ’καμες ειρήνη!»Τρανέ μου γιε, το τέλος ξέρεις του πολέμουαβέβαιο· όμως βέβαιο τούτο: πως, αν πάρειςτη Ρώμη, θα ’χεις κέρδος σου ένα απαίσιο όνομα,που όσες φορές το λένε, τόσες θα το θάβουνστ’ ανάθεμα: και η ιστορία θα γράψει: «Ο άνθρωποςήταν γενναίος, μα τα ’σβησε στο τέλος όλα,χάλασε την πατρίδα του, και τ’ όνομά τουμε φρίκη το αναφέρουν οι κατοπινοί!».
