ΣΤΑΣΗ ΠΟΤΑΜΙ /Ι\ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑ

Στάση ποτάμι 2. Δεν ήταν καλή ή κακή. Θέλω να πω, μου φαινόταν απλώς όμορφη. Την γνωρίζω ένα βράδυ, 2 μήνες. Πριν. Το ατύχημα. Κάθεται σε ένα παγκάκι. Σε ένα πάρκο γεμάτο κόσμο. Δεν βλέπει όμως κανέναν. Και κανένας δεν την βλέπει. Σκέφτομαι τότε πως είναι το πιο όμορφο φάντασμα εκείνου του πάρκου. Και πως ίσως ζει πάντα. Εκεί. [...] Κωνσταντία 5. Μου χε πει. Όταν πηδήξω από τη γέφυρα θα βρω μια άλλη άκρη μέσα μου. Κι ίσως, αν την πιάσω πάλι απ την αρχή κάτω απ τον βυθό, να μαι κάποιος άλλος. Που θα σ αγαπάει.