ΠΡΕΖΑΝΤΕ : ΣΤΕΚΙΑ

Μια ολόκληρη ζωή βόγκηξα να επιβιώσω για την αλήθεια µου, γι’ αυτό που ήµουν. Ένας αληθινός άνθρωπος. Θυµάµαι, µικρή, που δουλεύαµε µε τη µάνα µου καθαριότητα, όλο τον κόσµο εξυπηρετήσαµε. Με τα πόδια πηγαίναµε, µε τα πόδια γυρνούσαµε. Μπροστά η µάνα µου, ιδρωµένη και λαχανιασµένη και πίσω της εγώ, η ουρά της. Πόσο κόσµο ξεβρωµίσαµε. Δουλειά, όχι αστεία… Δεν ήταν εύκολη η ζωή µου. Η ζωή των τρανς στην Ελλάδα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι άνθρωποι ζουν υποκριτικά, βολεµένοι, και τον αληθινό άνθρωπο δεν τον θέλουν. Πολλοί άνθρωποι ζουν µια ολόκληρη ζωή καταπιεσµένοι, στερηµένοι, κρυµµένοι, γιατί έτσι πρέπει, δεν αγωνίζονται για την ελευθερία τους. Και για τα ανθρώπινα δικαιώµατα, πέρα βρέχει...