ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΙΝΟ ΤΥΜΒΟ

«Το ντολμέν για το οποίο μου μίλησες, Γιοάν, βρίσκεται στον δρόμο της μικρής γέφυρας, έτσι δεν είναι;» br/ «Δύο χιλιόμετρα μετά τη μικρή γέφυρα, να το θυμάσαι. Στ’ αριστερά σου. Δε γίνεται να μην το δεις. br/ Είναι υπέροχο, οι πέτρες του στέκουν ακόμη όρθιες». br/ «Από πότε χρονολογείται αυτό το ντολμέν;» br/ «Είναι παμπάλαιο. Περίπου τεσσάρων χιλιάδων ετών». br/ «Πέτρες, λοιπόν, διαποτισμένες από τους αιώνες. Σε τι εξυπηρετούσαν αυτά τα ντολμέν;» ρώτησε ο Ανταμσμπέργκ. br/ «Ήταν επιτύμβια μνημεία. Τάφοι, αν προτιμάς, φτιαγμένοι από όρθιες πέτρες καλυμμένες με μεγάλες λείες πλάκες. Ελπίζω να μη σ’ ενοχλεί αυτό». br/ «Καθόλου. Εκεί θα πάω και θα ξαπλώσω, πάνω στην πέτρα, κάτω απ’ τον ήλιο». br/ «Και τι στο καλό θα κάνεις εκεί πάνω;» br/ «Δεν ξέρω, Γιοάν». br/ Οι κάτοικοι του Λουβιέκ, ενός χωριού της Βρετάνης, παγώνουν στο άκουσμα της εν ψυχρώ δολοφονίας του Γκαέλ Λεβέν, του ρωμαλέου αγροφύλακα της περιοχής, που δέχτηκε δυο μαχαιριές κατάστηθα. Ο επιθεωρητής Ανταμσμπέργκ, γνωστός για τις παράδοξες μεθόδους που χρησιμοποιεί στην εξιχνίαση εγκλημάτων, καλείται στην περιοχή από το Παρίσι για να βοηθήσει στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Bασικός ύποπτος είναι ο Ζοσσλέν, ο μακρινός απόγονος του σπουδαίου Γάλλου λογοτέχνη Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατομπριάν. Μέσα σε μια γοτθική ατμόσφαιρα που θυμίζει 19ο αιώνα και πλαισιωμένος από μια πληθώρα παράξενων χαρακτήρων και γεγονότων, ο Ανταμσμπέργκ αναζητά τον πραγματικό ένοχο ξαπλωμένος πάνω στην πέτρα ενός ντολμέν, μεγαλιθικού ταφικού μνημείου της περιοχής...