ΟΥΔΕΝ ΜΕΝΕΙ

Θα έρχομαι με χαρά και οργή, σαν δεκαεξάχρονος ροκάς. Στις ευθείες θα τρέχω πολύ, δύο είκοσι, δύο σαράντα, για ένα τέταρτο παραπάνω ανάμεσα στα στήθη σου. Θα τραγουδάω φωναχτά μέσα στο κράνος, για τρελούς ερωτευμένους που οδηγούν όλη νύχτα για μισό φιλί. Θα σε βρω στον καναπέ να καπνίζεις, και θα μου δώσεις το τσιγάρο χωρίς μισό χαμόγελο. Θα τραβήξω μία τζούρα, και θα ρωτήσω αν θες να φύγω. Θα απαντήσεις αδιάφορα, ότι σε λίγο ξυπνάει το παιδί. Άλλο σε ρώτησα…