TΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

ΔΙΑΔΡΟΜΗΣτο σκοτεινό διάδρομο της μνήμης μου,αναπολώ κάθε στιγμή που περπατούσα πλάι σου,κρατώντας το χαμόγελό σου απ’ το χέρι.Τρέχουν τα βήματά σου και τα λόγια σου.Κρυφές ματιές προσπαθούννα φανταστούν το σώμα σουμα, πριν προλάβουν, φτάνουμε.Σε παρατηρώ ανάμεσα στα γέλιακαι τις φωνές σου να παραμένεις σιωπηλήκαι επικίνδυνη.Και ξέρω πως,παρά την απόσταση που μας χωρίζει,τίποτε άλλο δεν χωρά ανάμεσά μας.ΑΧΑΡΑΓΟΣ ΕΡΩΤΑΣΠάνω στη σύνοψη της μέραςο ήλιος χάνεται μέσα στη θάλασσαπου παίρνει τη μορφή του ύπνου σου. αλήθεια μου έχει το δικό σου φωςκι αδύνατον να σε ξυπνήσει,είσαι του κόσμου μου ο παλμόςπου σα χαθείς θα σταματήσει.Πάνω στη σύνοψη της μέραςχάσαμε τη μόνη ευλογία που μας δόθηκε,να μην επιθυμούμε.