Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΛΕΥΚΗΣ

της ΛευκήςΈπινε τα όνειρα της μένταςΑπ’ τα λεπτά τσιγάρα.Ψηλά,Δυο δράμια η Σελήνη,Ζήλεψε τον καπνό,Τoν σκούντηξε για μια μονάχαΡουφηξιά. Και η κουρτίνα,Σαν τύχη ανοιχτή,Κι αυτή. Κι ο πίνακας,Στο βαθυγάλανο, ίδιοςΤο σπίτι που γεννιόταν.Κι είχε για σκαλοπάτι μιαΜπαλάντα, κατακαλόκαιροΣε λίγες μέρες,Ν’ ανέβει τ’ άπειροΑπέναντι κι απάνω.Και στο τραπέζι –σαν τ’ άλλοΣτην καλόθωρη την πόλη–,Κάτι για να μετρά τ’ ακόμα λίγο.Αθήνα, 16.7.25, 1:50 μμ.