ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΝΙΖΑΣ

Τώρα τι θέλεις;Να συνυπάρξουν τα ανείπωτα µυστικά µας;Να περιµένουµε µαζί το τελευταίο λεωφορείο;Ν’ απλώσουµε στο µπαλκόνι τα µεθυσµένα σεντόνια µας;Κι αργότερα τι;Θα πετάξουµε παρέα πολύχρωµες κονσέρβεςΘα σε φροντίσω όταν βήχεις πεταλούδεςΘα µου σερβίρεις παντοτινή σαµπάνιαΘα φοράµε τις ίδιες ροζ παντόφλεςΚι ύστεραΘα γυρίσεις βυθισµένος σε ρηχά ψέµαταΘα ακουµπάω τα φιλιά µου στο κλειστό σου στόµαΘα κοιτάµε µε απορία τη δύσηΤης κοινής µας επιτραπέζιας λάµπαςΚαι τελικάΘα σε φαντάζοµαι στην ασπρόµαυρη κουζίναΝα φυσάς τα τελευταία ψίχουλα από το αγαπηµένο µου πιάτοΓι’ αυτό λοιπόν καλύτεραΚαι τώρα κι αργότερα κι ύστεραΑς µείνουµε τελικά γείτονες της µοναξιάςΑνώνυµοι περαστικοί, αγαπηµένοι ξένοιΜιας µετέωρης κουβέντας, µιας παρόµοιας (παραλίγο) ζωής