ΠΡΑΓΜΑΤΟΓΝΩΣΙΑ

ΕΝΑΣ μονολογε?: «Πι? πάνω ?π? τούς ?έρηδες, καθ?ς περν? μ? τ?ν καρότσα του ? Θε?ς πάνω ?π? τ? σύννεφα, ?ξαγγέλλοντας μ? ?στραπ?ς τ? βροχή, ?νοίγοντας ματόκλαδα στ? ?πειρο, βήματα ?π? μν?μες ?ρχα?ες προγονικές, ?κούγονται στ?ν ?στορικ? λιθόστρωτο. ?ρχονται ?π? τ?ν περικαλ? να? τ?ς Παρθένου, πο? στ?ν κόρφο της ?σαμε πέρα, στο?ς πατρικο?ς ?νήφορους το? ?ρίζοντα, σ?ν πιάτο φαγητ? μ? καρικεύματα τ?ν γάμων τ? ο?ρανο? κα? τ?ς γ?ς, στοχασμ?ς ε?ρ?ς ?πλώνεται ? πολιτεία. ? ?κτεταμένη θέα ?φαιρε? ?π? τ?ν θνητ? τ? πρόσωπο, ?πιτρέποντάς τον ν? καταλάβει τ? μετά, πρ?ν ?π? τ? λήξη κα? λύση τ?ς φυσικ?ς συμφυΐας. ??κολούθως νιώθει ν? γίνονται τ? ξένα ?νόματα σ?μα δικό του. Στ?ν ?διοτελή του νο? δ?ν κατέχει πι? τίποτα ?τομικό, ?ταν ?κόμα πρ?ν φέξει ?νοίγει ? πύλη». 

*

Η ΑΝΑΠΝΟΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ?κτείνονταν μπροστά του στ? ?πειρο. Γέμιζε τ? κεν? το? χώρου, ?που στροβιλίζονται ? γ?ς κα? ?λοι ο? στρόγγυλοι κόσμοι. Δ?ν συγχέονταν μ? τ?ν ?έρα τ?ς ?τμόσφαιρας ? μ? τ?ν α?θέρα το? διαστήματος, ο?τε ?κτελο?νταν σ? δυ? χρόνους σ?ν ε?σπνο? κι  ?κπνοή. ?στεκε, παρέμενε α?ώνια ? ?δια. Χ?ρος πο? περιέκλυε τ?ν χρόνο ?λον, ?κέραιο. ? ?ναπνο? τ?ν νεκρ?ν πηγ? ζωτική, δεκτική, τ?ς ψυχ?ς. Πανέντιμος ο?κος, κάμαρη μ? το?ς τέσσερες τοίχους, ?που μέσα βρισκόταν ? ?διος κα? ?νέπνεε. 

*

Η ΗΜΕΡΑ ε?ναι ?μορφη. ?μως καθ?ς σήμερα ?γιάζεται τ?ν ?δάτων ? φύση μ? ?π?ρ νο?ν ?νοιγμα το? Ο?ρανο?, τ? κάλος τ?ς ?μέρας δ?ν ?ξαρτ?ται ?π? τ? ?ν λάμπει ? ?χι ? φυσικ?ς ?λιος. Ε?ναι μ?λλον συννεφιά. Δ?ν βρέχει γιατί χτ?ς χύθηκαν τ? δάκρυα ?λων τ?ν μετανοούντων. Τ? σύννεφα συγκρατώντας τ? δικά τους δάκρυα χαρίζουν ?να φ?ς μαργαριταρένιο.