ΜΟΝΩΔΙΑ

Έτσι, ανάβω τα φώτα της πόληςΣαν ηλεκτρικό ρεύμα να χυθεί στα σπίτιαΗ συνείδηση της αναγκαιότηταςΗ αναγκαιότητα της συνείδησηςΚι έπειτα θαρρείς περιμένωΣαν τραγούδι χωμένο στα συρτάρια της απόρριψηςΝα μυρίσει τάχα το δρόμο ο άνθρωπός μουΜακριά από σύμβολα κι άλλες πινακίδες νέονΜακριά από τον θεαματικό ανταγωνισμόΝα χαράξει το δρόμο της επιστροφής στον εαυτό του.Καθώς, όμως, τραγούδι δεν είναι η αναμονήΟύτε καν αρμονική σειρά παλμώνΤο μόνο δυνατό απομένειΝα μαζέψεις τα διάσπαρτα κομμάτια του φεγγαριούΚαι να τα κορνιζάρεις.Τότε, να, έτσι απλάΑρχίζει μια μελωδία στο παρασκήνιοΠου όλο κι εντείνει τη σύγκρουση ή το σμίξιμο των ήχων της.Να, να, δείχνει η μελωδία,Να πώς σμίγουν τα στοιχεία μουΝα τα μέρη του σώματός του, άσαρκα, ασπόνδυλα.Τα στόματα χάσκουνΌσο η μελωδία επεκτείνει τις επιδράσειςΤους ζωμούς τηςΔίχως διαφορετικά να μπορούν να πράξουνΑποδεχόμενα τη γλύκα της συνύπαρξης που ενσταλάζεταιΣτις άγονες κοιλάδες της ψυχής.Τα στόματα μιλούνΤο ένα στο άλλοΜοιάζει τραγούδι η έξοδός τουςΣαν πέρασμα ποθητό προς το αντίστροφο της οδύνης.Τα στόματα φιλούνΚι αυτό αποτυπώνεται στο κάδρο της ζωής.