ANDRO III: ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Το Πνεύμα μου κοιμότανε κι αρχίζει να ξυπνάειΒλέπω τον κόσμο κι απορώ σαν το μικρό παιδίΟ κύκλος ο ενδέκατος απόψε ξεκινάειΚαι μίας γνώσης μυστικής γυρεύω το κλειδίΘέλω να νιώσω, να γευτώ, να δω και να θαυμάσωΝα αντικρίσω τη ζωή με μάτια καθαράΤης γνώσης τον πικρό καρπό ξανά να δοκιμάσωΛες και τα μάτια άνοιξα για πρώτη μου φοράΩ Ζαραθούστρα Πάνσοφε! Μεγάλε Πυθαγόρα!Ω Μύστες που μια Έμπνευση σας ένωσε κρυφή!Δείξτε αυτήν τη σκοτεινή κι ελπιδοφόρα ώραΣτην πονεμένη μου ψυχή πώς να φιλοσοφείΕμπρός λοιπόν! Φιλόσοφοι, Μεσσίες και Προφήτες!Οι φύλακες των Ιδεών, αιώνιων κι ιερώνΝ’ ακούσουμε πώς τραγουδούν στο Σύμπαν οι ΠλανήτεςΜια μελωδία κοσμική, τον Ήχο των Σφαιρών